วิธีการเลือกโซ่ที่เหมาะสม

คำอธิบายในบทนี้สามารถนำไปใช้ได้ทุกครั้งที่โซ่ทำงานอย่างต่อเนื่องเพื่อส่งกำลัง โดยมีเฟืองสองตัวขนานกันอยู่ภายในเพลา และอยู่ในแนวการขับเคลื่อนที่ถูกต้อง ดังแสดงในภาพด้านล่าง
1. โปรดขอคำแนะนำจากเราเมื่อต้องการใช้โซ่ในการยก ดึงรถเข็น หรือใช้งานกับอุปกรณ์ที่มีเฟืองสลัก เป็นต้น
2. เมื่อคุณพบข้อกำหนดหรือคำแนะนำใดๆ เกี่ยวกับการเลือกโซ่ ให้เลือกโซ่ตามกฎเหล่านั้น รวมถึงตารางพิกัดกำลังไฟฟ้าที่เหมาะสม (ประสิทธิภาพการขับเคลื่อน) ที่อธิบายไว้ด้านล่าง และเลือกโซ่ที่มีระยะเผื่อมากกว่า
สามารถหยิบโซ่ได้ตามขั้นตอนสองวิธีต่อไปนี้:
(1) การเลือกตามประสิทธิภาพโดยรวมของไดรฟ์
(สอง) ตัวเลือกความเร็วต่ำ
วิธีการคำนวณฟังก์ชันการขับเคลื่อนนั้น ไม่เพียงแต่พิจารณาความเค้นของโซ่เท่านั้น แต่ยังพิจารณาถึงแรงกระแทกที่เกิดขึ้นรอบๆ บูชและลูกกลิ้งอันเนื่องมาจากการทำงานร่วมกันระหว่างเฟืองและโซ่ ตลอดจนการสึกหรอของหมุด บูช และลูกกลิ้งด้วย
วิธีการเลือกโซ่ด้วยความเร็วต่ำจะใช้เมื่อโซ่ทำงานด้วยความเร็ว 50 รอบต่อนาทีหรือน้อยกว่านั้น โดยทั่วไปแล้ว โซ่ที่เลือกด้วยวิธีนี้จะต้องเผชิญกับสภาวะที่รุนแรงกว่าโซ่ที่เลือกตามสมรรถนะการขับเคลื่อน ดังนั้น ควรประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบเมื่อเลือกใช้วิธีนี้
เลือกตามฟังก์ชันการทำงานของไดรฟ์
อันดับแรก ข้อมูลต่อไปนี้เป็นสิ่งจำเป็น
1. พลังงานที่ต้องส่งผ่าน (กิโลวัตต์)
2. ความเร็วของเพลาขับและเพลาตาม (อัตราส่วนความเร็ว) และเส้นผ่านศูนย์กลางของเพลา
3. ระยะห่างระหว่างจุดศูนย์กลางของเพลาขับและเพลาตาม
(ก) การแก้ไขกำลังไฟฟ้าที่จะส่งผ่าน (กิโลวัตต์)
จำเป็นต้องมีการปรับแก้เพื่อให้ได้กำลังไฟฟ้าที่ส่งผ่านจริง เนื่องจากระดับโหลดจะผันผวนตามเครื่องจักรและแหล่งจ่ายไฟที่ใช้ ซึ่งส่งผลต่ออายุการใช้งานที่คาดหวัง (ตัวอย่างเช่น 15,000 ชั่วโมงในกรณีของกำลังการผลิตที่แสดงในตารางกำลังไฟฟ้าสูงสุด) ปัจจัยสนับสนุนที่แสดงในตารางที่ 1 เป็นตัวบ่งชี้ระดับโหลด พลังงานที่จะส่งผ่าน (กิโลวัตต์) จะถูกคูณด้วยปัจจัยสนับสนุนที่เกี่ยวข้องเพื่อให้ได้พลังงานที่ปรับแก้แล้ว
พลังงานที่แก้ไขแล้ว (กิโลวัตต์) ＝
กำลังไฟฟ้าที่จะส่ง (กิโลวัตต์) × องค์ประกอบบริการ
(ข) การเลือกขนาดของโซ่ รวมถึงจำนวนฟันของเฟืองเล็ก
โดยใช้ตารางค่ากำลังไฟฟ้าที่เหมาะสมที่สุด
หากผลประโยชน์ที่กำหนดไว้เบื้องต้นตามที่อธิบายไว้ข้างต้นนั้นสอดคล้องกับค่าการออกแบบ จำนวนฟันของเฟืองเล็กมักจะถูกกำหนดโดยอ้างอิงจากตารางกำลังไฟฟ้าสูงสุด กำลังไฟฟ้าสูงสุดเหล่านี้ถูกกำหนดขึ้นโดยคาดหวังว่าโซ่ไร้รอยต่อที่มี 100 ข้อ จะมีอายุการใช้งาน 15,000 ชั่วโมงภายใต้เงื่อนไขต่อไปนี้ (นั่นคือ การขาดของโซ่และการสึกหรอของบูชและลูกกลิ้งจะไม่เกิดขึ้นที่การสึกหรอ 2 % หรือน้อยกว่า)
1. การทำงานจะดำเนินการในอุณหภูมิแวดล้อม (-10°C ถึง +60°C) ปราศจากฝุ่นและของเหลวที่มีฝุ่นปน
2. ไม่มีน้ำมันเบนซินที่กัดกร่อน หรือความชื้น หรือสิ่งอื่นใดที่จะส่งผลเสียต่อโซ่โดยสิ้นเชิง
สาม. มีการหล่อลื่นอย่างเหมาะสม
4. โซ่จะถูกนำไปใช้ในสภาวะที่มีความถี่ในการเริ่มและหยุดต่ำมาก รวมถึงภาระที่ค่อนข้างคงที่
ในขณะที่อยู่ในสถานการณ์ของเครือข่ายมัลติเพล็กซ์
เลือกใช้โซ่มัลติเพล็กซ์เมื่อความจุของโซ่ซิมเพล็กซ์ไม่เพียงพอ กำลังไฟฟ้าสูงสุดของโซ่มัลติเพล็กซ์ไม่สามารถหาได้จากการคูณกำลังไฟฟ้าสูงสุดของโซ่ซิมเพล็กซ์ด้วยจำนวนโซ่มัลติเพล็กซ์ เนื่องจากโหลดไม่ได้กระจายอย่างสม่ำเสมอในแต่ละเส้นลวด สำหรับค่าปรับแก้ในกรณีนี้ โปรดดูตารางส่วนประกอบของโซ่มัลติเพล็กซ์ โซ่ลูกกลิ้ง HI-PWR-S และโซ่ลูกกลิ้ง HI-PWR-SHK ของเรามีให้เลือกมากถึงแบบไตรเพล็กซ์
หมายเหตุสำหรับการคำนวณจำนวนฟันของเฟืองโซ่ขนาดกะทัดรัด
เมื่อใดก็ตามที่เลือกโซ่ที่มีระยะห่างของโซ่น้อยที่สุดและกำลังไฟฟ้าสูงสุดที่คาดหวังไว้ มักจะทำให้การส่งกำลังเงียบและราบรื่น และโดยทั่วไปแล้วเครื่องมือจะมีขนาดกะทัดรัด
อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงการส่งกำลังด้วยโซ่ที่ราบรื่น การสึกหรอของโซ่และเฟือง และอื่นๆ แล้ว ควรใช้เฟืองที่มีฟัน 15 ซี่ขึ้นไป และควรเป็นจำนวนคี่จะดีที่สุด หลีกเลี่ยง 12 ซี่ 14 ซี่ และ 16 ซี่ เพราะหากเฟืองมีฟัน 12 ซี่หรือน้อยกว่านั้น โซ่และเฟืองจะสั่นสะเทือนมากและสึกหรออย่างรวดเร็ว การส่งกำลังจึงไม่ราบรื่น เช่นเดียวกัน ควรหลีกเลี่ยงจำนวนฟันที่น้อยเกินไป ยกเว้นในกรณีที่ความเร็วต่ำและไม่มีแรงกระแทก
เส้นผ่านศูนย์กลางเพลา
หลังจากกำหนดจำนวนฟันของเฟืองเล็กแล้ว ให้คูณจำนวนฟันนั้นกับอัตราส่วนความเร็ว และตรวจสอบว่าสามารถใส่ลงในรูเพลาที่ต้องการได้หรือไม่ โดยอ้างอิงจากรูเพลาขนาดใหญ่ที่สุดในตารางขนาดเฟือง หากรูเพลาที่ต้องการมีขนาดใหญ่กว่ารูเพลาขนาดใหญ่ที่สุด ให้เพิ่มจำนวนฟัน หรือเลือกโซ่ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งขนาด
(ค) การเลือกจำนวนฟันของเฟืองตัวสำคัญ
เมื่อทราบจำนวนฟันของเฟืองเล็กแล้ว ให้คูณจำนวนฟันนั้นกับอัตราส่วนความเร็ว เพื่อหาจำนวนฟันของเฟืองใหญ่
โดยปกติแล้ว การเพิ่มจำนวนฟันของเฟืองจะทำให้มุมการโค้งงอของโซ่เล็ลง ซึ่งจะเพิ่มความแข็งแรงและเพิ่มประสิทธิภาพการส่งกำลัง อย่างไรก็ตาม หากจำนวนฟันมากเกินไป การยืดตัวเล็กน้อยอาจทำให้โซ่เลยขอบเฟือง ดังนั้นควรจำกัดจำนวนฟันไว้ที่ 114 ซี่หรือน้อยกว่านั้น
อัตราส่วนความเร็ว
อัตราส่วนความเร็วหมายถึงอัตราส่วนของความเร็วของเพลาขับต่อความเร็วของเพลาตาม และโดยปกติแล้วอัตราส่วนความเร็ว 7:1 หรือน้อยกว่านั้นถือว่าปลอดภัย หากอัตราส่วนความเร็วมากกว่านี้ มุมดึงของโซ่ในเฟืองเล็กจะลดลง และอาจทำให้โซ่กระโดดหรือเฟืองสึกหรอผิดปกติได้ หากอัตราส่วนความเร็วสูงมีความสำคัญ อาจจำเป็นต้องใช้ระบบเปลี่ยนความเร็วแบบสองขั้นตอน
การจัดเรียงความเร็วต่ำ
กระบวนการผลิตแบบความเร็วต่ำจะถูกนำมาใช้เมื่อความเร็วในการทำงานของโซ่ต่ำกว่า 50 เมตร/นาที และไม่มีความเสี่ยงต่อการสึกหรอ การยืดตัว หรือการแตกหักจากการกระแทกของลูกกลิ้งและบูช
ในการเลือกโซ่ด้วยความเร็วต่ำ จะเลือกโซ่โดยอ้างอิงจากกำลังรับแรงดึงของโซ่ ดังนั้น โซ่ที่เลือกตามวิธีนี้จึงมีแนวโน้มที่จะรับภาระหนักกว่าโซ่ที่เลือกตามวิธีการเลือกตามกำลังขับ เมื่อใช้กลยุทธ์การเลือกด้วยความเร็วต่ำ ต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ วิธีการเลือกด้วยความเร็วต่ำไม่สามารถใช้กับข้อต่อและข้อต่อเยื้องศูนย์ได้
(ก) เคล็ดลับในการปรับความเค้นของโซ่ให้ถูกต้อง
แรงตึงโซ่ที่แก้ไขแล้ว = แรงตึงสูงสุดที่กระทำต่อโซ่ (กิโลนิวตัน/กิโลกรัม) × (ปัจจัยการใช้งาน)
ในการกำหนดแรงตึงโซ่ที่ถูกต้อง ให้ระบุแรงตึงสูงสุดที่กระทำต่อโซ่อย่างแม่นยำ แรงกระแทกนั้นถูกนำมาพิจารณาในระดับหนึ่งในส่วนประกอบรองรับ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด นอกจากนี้ ให้พิจารณาถึงความเครียดที่เพิ่มขึ้นจากแรงเฉื่อยของเฟืองอันเนื่องมาจากการเริ่มต้นและหยุดด้วย
(ข) การเปรียบเทียบร่วมกับค่าความเค้นที่ยอมรับได้สูงสุดของโซ่
โดยใช้ค่าความเค้นสูงสุดที่อนุญาตได้ภายในตารางขนาดโซ่ ส่วนประกอบฟันเฟือง และปัญหาการหมุนของเฟืองขนาดกะทัดรัดที่ระบุไว้ด้านล่าง คำนวณหาค่าความเค้นสูงสุดที่อนุญาตได้ที่ถูกต้องจากสูตรต่อไปนี้:
ค่าความตึงสูงสุดที่อนุญาต (ปรับแก้แล้ว) = (ค่าความตึงสูงสุดที่อนุญาต) × (ตัวประกอบฟันเฟือง) × (ตัวประกอบการหมุน)
หากแรงดึงสูงสุดที่แก้ไขแล้วมีค่ามากกว่าความเค้นของโซ่ที่แก้ไขแล้ว คุณสามารถเลือกใช้โซ่ได้ สำหรับปริมาณของ ฟันเฟืองและจังหวะการหมุนของเฟืองเล็กที่ไม่ได้ระบุไว้ในตารางที่หนึ่งหรือสอง จะได้รับส่วนประกอบฟันเฟืองและส่วนประกอบการหมุนโดยใช้การประมาณค่าเชิงเส้น